ពិធីបណ្ដុះនិងដាំកូនឈើលើកទី៤ វត្តថ្មីហៅគ្រើល

កាលពីថ្ងៃ អាទិត្យ ០៥ កើត ខែ អាសាឍ ឆ្នាំ ខាល ចត្វាស័ក ព.ស. ២៥៦៦

ត្រូវនឹងថ្ងៃទី ០៣ ខែ កក្កដា ឆ្នាំ ២០២២ ស្ថិតនៅក្នុងទីអារាម

វត្តថ្មីហៅគ្រើល បានប្រារព្ធកម្មវិធី បណ្ដុះនិងដាំកូនឈើ

ដោយបានការអញ្ជើញចូលរួមពី

1.ឯកឧត្តម ហាស់ សារ៉េត រដ្ឋលេខាធិការក្រសួងកសិកម្ម រុក្ខាប្រមាញ់ និងនេសាទ និងជា

ប្រធានក្រុមការងារចុះជួយស្រុកកំពង់ត្របែក។

2. ឯកឧត្តម គឺ ដារ៉ា ប្រធានក្រុមការងារចុះជួយឃុំអន្សោង។

3. ឯកឧត្តម ជា គឹមរានី និងសហការី អញ្ជើញមកពីអាជ្ញាធរសវនកម្មជាតិ

4. លោក យ៉ាវ សានិន អភិបាលនៃគណៈអភិបាលស្រុកកំពង់ត្របែក

5. មហាឧបាសកពុទ្ធសាសនូបត្ថម្ភក៍ អៀង សុធារ៉

6. អ្នកគ្រូ ស៊ូ សុឡា តំណាងវិទ្យាស្ថានជាតិកសិកម្មព្រែកលៀប

7. លោក ម៉ៅ ប៉ូសុភី មន្ត្រីស្ថានទូតអាមេរិក និងសហការការី

8. លោក កង ជឿន តំណាងក្រុមអតីតសិស្សវត្តសំរោងអណ្ដែត

លោកមេធាវី ចាន់ ហឿន តំណាងឲ្យក្រុមការងារបណ្តុះ និងដាំកូនឈើនិងតំណាងឲ្យក្រុមមេធាវីជំនាន់១០ដើម្បីមនុស្សធម៌ បានធ្វើរបាយការណ៍សកម្មភាពនៃការដាំកូនឈើ និងថ្លែងអំណរគុណសប្បុរស

របាយការណ៍អំពីសកម្មភាពនៃការដាំកូនឈើលើកទី ៤

នៅវត្តថ្មីគោល ភូមិបន្ទាបុស្ស ឃុំអន្សោង ស្រុកកំពង់ត្របែក ខេត្តព្រៃវែង

ថ្ងៃ អាទិត្យ ០៥ កើត ខែ អាសាឍ ឆ្នាំ ខាល ចត្វាស័ក ព.ស. ២៥៦៦

ត្រូវនឹងថ្ងៃទី ០៣ ខែ កក្កដា ឆ្នាំ ២០២២

1) កាលពីថ្ងៃទី ១០ ខែ មិថុនា ឆ្នាំ ២០១៨ ក្រុមយើងខ្ញុំ ដែលដឹកនាំដោយ ព្រះគ្រូចៅអធិការវត្ត

ថ្មីគ្រើល ឯកឧត្តម កវ ឈា លោកសាស្ត្រាចារ្យ ធួន យ៉ាត និងលោកមេធាវី ចាន់ហឿន បានដឹកនាំការ

ដាំកូនឈើលើកទី ១ ចំនួន ៥០០ ដើម នៅក្នុងបរិវេណវត្តថ្មីគោល។

2) កាលពីថ្ងៃទី ២៥ ខែ សីហា ឆ្នាំ ២០១៩ ក្រុមយើងខ្ញុំ ដែលដឹកនាំដោយ ព្រះគ្រូចៅអធិការវត្ត

ថ្មីគ្រើល ឯកឧត្តម កែវ ឈា លោកសាស្ត្រាចារ្យ ទួន យ៉ាត លោក អ៊ឹម វ.សន្តោស លោកមេធាវី ចាន់ហឿនបានដឹកនាំការដាំកូនឈើលើកទី ២ ចំនួន ១.៥០០ ដើម នៅក្នុងបរិវេណវត្តថ្មីគោល

និងបានប្រគេនកូនដល់វត្តវេឡុវនរង្សីបារមីតាង៉ែត វត្តថ្នាខាន់ និងវត្តក្រចាប់។

3) កាលពីថ្ងៃទី ០៩ ខែ សីហា ឆ្នាំ ២០២០ ក្រុមយើងខ្ញុំ ដែលដឹកនាំដោយ ព្រះគ្រូចៅអធិការវត្ត

ថ្មីផ្អើល ឯកឧត្តម កវ ឈា លោកសាស្ត្រាចារ្យ ទួន យ៉ាត លោកមេធាវី ចាន់ហឿន បានដាំកូន

ឈើលើកទី ៣ ចំនួន ៣.៥១០ ដើម នៅតាមវត្តថ្មីគ្រើល និងតាមវត្តអារាមចំនួន ១២ ក្នុងស្រុកកំពង់ត្រ

បែក រួមនិងវិទ្យាល័យចំនួន ១ ដែលក្នុងមួយវត្តៗ ទទួលបានកូនឈើចំនួន ២០០ ដើម។

4) ថ្ងៃទី ០៣ ខែ កក្កដា ឆ្នាំ ២០២២ គឺជាកម្មវិធីដាំកូនឈើលើកទី ៤ ក្រោមការដឹកនាំពីសំណាក់ ព្រះគ្រូចៅអធិការវត្ត

ថ្មីផ្អើល ឯកឧត្តម កែវ ឈា លោកសាស្ត្រាចារ្យ ទួន យ៉ាត និងលោកមេធាវី ចាន់ហឿន បានរៀបចំកម្ម

វិធីបណ្តុះកូនឈើប្រណីត និងឈើហូបផ្លែចំនួន ១០.០០០ ដើម និងដាំកូនឈើប្រណីត និងឈើហូបផ្ល

ចំនួន ៣.០០០ ដើម។ ទន្ទឹមនឹងនេះដែរ ក្រុមយើងខ្ញុំ បានផ្តួចផ្តើមគំនិតសាងសង់សួនបណ្តុះកូនឈើ

បណ្តោយប្រវែង ១៨ ម៉ែត្រ ទទឹងប្រវែង ៨ ម៉ែត្រ កំពស់ ៣,៥០ ម៉ែត្រ ដោយចំណាយថវិកាសរុបចំនួន

៣.៤៧០ ដុល្លារ។ កម្មវិធីដាំកូនឈើលើកទី ៤ នេះ ក្រុមយើងខ្ញុំ បានទទួលកូនឈើប្រណិត និងកូនឈើ

ហូបផ្លែសរុបចំនួន ៥.៦២៤ ដើម ដែលកូនឈើទាំងអស់នេះបានទទួលពី

1. ឯកឧត្តម ហាស់ សាវ៉េត រដ្ឋលេខាធិការក្រសួងកសិកម្ម រុក្ខាប្រមាញ់ និងនេសាទ និងជា

ប្រធានក្រុមការងារចុះជួយស្រុកកំពង់ត្របែក កូនឈើប្រណីតចំនួន ២.០០០ ដើម។

2. ឯកឧត្តម កែវ អូម៉ាលីស ប្រតិភូរាជរដ្ឋាភិបាលកម្ពុជាទទួលបន្ទុកជាប្រធានរដ្ឋបាលព្រៃឈើ តាម

រយៈលោកសាស្ត្រាចារ្យ ទួន យ៉ាត ប្រធានក្រុមការងារយុវជនគណបក្សស្ថាប័នជុំវិញគណៈ

កម្មាធិការកណ្តាល កូនឈើប្រណីតចំនួន ១,០០០ ដើម។

3. វិទ្យាស្ថានជាតិកសិកម្មព្រែកលៀប តំណាងដោយអ្នកគ្រូ ស៊ូ សុឡា បានផ្ដល់កូនសៅចំនួន

១.៥០០ ដើម។

4. ក្រុមមេធាវីជំនាន់ទី ១០ ដើម្បីមនុស្សធម៌ តំណាងដោយ លោកមេធាវី ចាន់ហឿន និងលោកមេធាវី

ហ៊ុន សំអាត កូនឈើប្រណីតចំនួន ១.០០០ ដើម កូនឈើហូបផ្លែចំនួន ១១០ ដើម ថវិកាសាង

សង់សួនបណ្តុះកូនឈើចំនួន.

.និងប្រគេនព្រះសង្ឃចំនួន ១៥ អង្គ

ក្នុងមួយអង្គ ៥០.០០០ រៀល។

កូនឈើប្រណីត និងកូនឈើហូបផ្លែខាងលើ នឹងត្រូវប្រគេនដល់វត្តចំនួន ១៤ ដោយក្នុងមួយវត្តទទួលបាន

២០០ ដើម និងកូនឈើដលនៅសល់នឹងថែរក្សាទុកក្នុងសួនបណ្តុះ ដែលនឹងត្រូវបែងចែកបន្តទៀត។

បន្ទាប់មក លោកសាស្ត្រាចារ្យ ទួន យ៉ាត ប្រធាន

ក្រុមការងារយុវជនគណបក្សស្ថាប័នជុំវិញគណៈកម្មាធិការកណ្តាល នៃគណបក្សប្រជាជនកម្ពុជា ធ្វើធម្មកថាអំពីអានិសង្សនៃការដាំកូនឈើ

មហាឧបាសកពុទ្ធសាសនូបត្ថម្ភក៍ អៀង សុធារ៉ា

ទីប្រឹក្សាគណៈសង្ឃនាយកគណៈមហានិកាយនៃព្រះរាជាណាចក្រកម្ពុជា ស្ថាបនិក

រមណីយដ្ឋានពិកនិក ស្ថាបនិករមណីយដ្ឋានភូមិរំដួល ស្ថាបនិករមណីដ្ឋានភូមិសុខារាវី

ស្ថាបនិកក្រុមហ៊ុនផ្កាឈូក និងជាប្រធានសមាគមពាណិជ្ជកម្មនិងវិនិយោគកម្ពុជាជប៉ុន ក៏បានធ្វើទស្សនទានអំពីការដាំកូនឈើ ..។

ទស្សនទានអំពីការដាំដើមឈើ ដោយ ឯកឧត្តម គឺ ដារ៉ា ប្រធានក្រុមការងារចុះជួយ

ឃុំអន្សោង។

មតិសំណេះសំណាលរបស់ ឯកឧត្តម ហាស់ សាវ៉េត រដ្ឋលេខាធិការក្រសួងកសិកម្ម រុក្ខាប្រមាញ់ និងនេសាទ និងជាប្រធានក្រុមការងារចុះជួយស្រុកកំពង់ត្របែក។

និងមានការប្រគេនកូនឈើដល់ព្រះសង្ឃ ដែលនិមន្តមកពីគ្រប់វត្ដទាំង១៤ ជានិមិត្តរូប ចាប់ផ្តើមពិធីបណ្តុះ និងដាំកូនឈើ ព្រមទាំងបានប្រគេនចង្ហាន់ព្រះសង្ឃ ទទួលទានភោជនាហារសាមគ្គីប្រកបដោយភាពរីករាយ។

សេចក្តីស្ងប់ គឺជាប្រភពនៃសេចក្តីសុខទាំងពួង

សម្រាប់ជីវិតសត្វលោក គ្មានសេចក្តីស្ងប់ ជីវិតសត្វលោក គ្មានមធ្យោបាយផ្សេងដើម្បីបង្កើតសេចក្តីសុខឡើយ។

ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធបរមគ្រូនៃយើងទ្រង់សម្តែងថា៖ «នត្ថិ សន្តិ បរំ សុខំ ពុំមានសេចក្តីសុខណា ស្មើនឹងសេចក្តីស្ងប់ឡើយ»។ សេចក្តីស្ងប់ គឺជាសុខសន្តិភាព គ្មានជម្លោះ គ្មានភាពចលាចល គ្មានការឈ្លានពាន គ្មានការព្យាបាទគ្នាទៅវិញទៅមក។ សេចក្តីស្ងប់ កើតក្នុងចិត្តបុគ្គលណា បុគ្គលនោះនឹងមានសេចក្តីសុខ។ សេចក្តីស្ងប់កើតក្នុងគ្រួសារណា សមាជិកក្រុមគ្រួសារនោះនឹងមានសុខភមង្គល។ សេចក្តីស្ងប់ កើតក្នុងសង្គមណា សង្គមនោះនឹងមានការរីកចម្រើន។ សេចក្តីស្ងប់ កើតឡើងលើពិភពលោក នោះប្រទេសទាំងឡាយនឹងសុខសន្តិភាពទាំងអស់គ្នា។

ដើម្បីមានសន្តិភាពក្នុងចិត្ត បុគ្គលគ្រប់រូបគប្បីរំងាប់ នូវបាបធម៌ទាំងឡាយ មានដូចជា លោភៈ ទោសៈ មោហៈ និងវៀរចាកការបៀតបៀនជីវិត និងការច្រណែនឈ្នានីសអ្នកដទៃ ជាដើម។ ដើម្បីមានសន្តិភាពក្នុងគ្រួសារ សមាជិកគ្រួសារត្រូវគោរពវិន័យ មានសីលធម៌ សុជីវធម៌ ចៀសវាងការប្រព្រឹត្តនូវអំពើអបាយមុខទាំងពួង និងចៀសវាងការឈ្លោះទាស់ទែងគ្នា តែត្រូវអត់ឱនឲ្យគ្នាទៅវិញទៅមក។ ដើម្បីឲ្យសង្គម មានសុខសន្តិភាព និងការរីកចម្រើន ប្រទេសនោះចាំបាច់ត្រូវមានច្បាប់ជាត្រីវិស័យក្នុងការដឹកនាំ ហើយអ្នកដឹកនាំគ្រប់រូប ត្រូវប្រកបដោយធម៌ ចេះអធ្យាស្រ័យគ្នា ទុកចិត្តគ្នាជាងបរទេស រួមគ្នាគិតប្រយោជន៍ជាតិ និងសុខទុក្ខប្រជាជនជាធំ។ ចំណែកឯ ពិភពលោកទាំងមូលក៏ដូច្នេះដែរ ដើម្បីចៀសវាងសង្គ្រាម ចាំបាច់ត្រូវតែមានច្បាប់អន្តរជាតិ ដើម្បីធានាការគោរពអធិបតេយ្យគ្នាទៅវិញទៅមក និងមានទំនាក់ទំនងអន្តរជាតិរវាងប្រទេសទាំងឡាយ ដើម្បីរក្សាលំនឹងចំណងមិត្តភាព។

ទោះបីជា អ្នកមានទ្រព្យសម្បត្តិស្តុកស្តម្ភពេញផ្ទះ មានកូនជាទីស្រឡាញ់ មានស្វាមី ឬភរិយាជាទីគប្បីចិត្ត មានគ្រែ មានពូក មានខ្នើយ ជាទីត្រេកត្រអាល តែបើភ្លើងកំពុងតែឆេះក្រោមផ្ទះរបស់អ្នក នោះអ្វីគ្រប់យ៉ាងដែលអ្នកមាន ក៏មិនអាចផ្តល់សុភមង្គលដល់អ្នកទៀតដែរ។ សេចក្តីឧទាហរណ៍យ៉ាងណា ជីវិតពិតរបស់យើងគ្រប់រូបដែលរស់នៅក្នុងសង្គមក៏ដូច្នេះដែរ។ បើទោះបីជាអ្នកមានអ្វីៗគ្រប់យ៉ាងក្នុងសង្គមក៏ដោយ តែប្រសិនបើសង្គ្រាមផ្ទុះឡើង ភាពវឹកវរកើតមាន នោះអ្នកក៏មិនអាចមានឱកាសប្រើប្រាស់ទ្រព្យទាំងនោះដែរ។

សេចក្តីស្ងប់ ជាចំណុចចាប់ផ្តើមនៃសេចក្តីសុខក្នុងចិត្តរបស់បុគ្គលគ្រប់រូប ជាគ្រឹះនៃការចាប់ផ្តើមសុភមង្គលក្នុងគ្រួសារ ជាឫសគល់នៃការអភិវឌ្ឍសង្គម ជាមូលដ្ឋាននៃការចៀសវាងសង្គ្រាមក្នុងពិភពលោក៕

ឧទ្ទិសបុណ្យក្នុងថ្ងៃសីល

ពុទ្ធសាសនិក​គប្បី​ពិចារណា​រក​សេចក្តី​ល្អ​ដែល​ខ្លួន​កសាង​សន្សំទុក​មក​ហើយ ហើយ​ត្រេកអរ​នូវ​កុសលផល​បុណ្យ​នោះ​ដោយ​យោនិ​សោមនសិកា​រៈ ហើយ​ជា​រៀងរាល់ថ្ងៃ​សីល​គប្បី​ឧទ្ទិស​បុណ្យ​កុសល​ទាំងនោះ​ទៅ​ដល់​សព្វ​សត្វ​ទាំងអស់​ក្នុង​លោក​ដើម្បី​ឱ្យ​សត្វ​ទាំងពួង​ទាំងឡាយ​នោះ​បាន​សុខ​ដូច​ជា​ខ្លួន​យើង​អ​ញ្ចឹ​ង​ដែរ នេះ​ហើយ​ជា​បុណ្យ​កុសល ។

យើងរៀនធ្វើទុកក្នុងចិត្តយ៉ាងដូច្នេះថា សូមឲ្យខ្លួនរបស់ខ្ញុំបានសេចក្ដីសុខ ! សូមឲ្យតាយាយរបស់ខ្ញុំបានសេចក្ដីសុខ ! សូមឲ្យឪពុកម្ដាយ ម៉ាក់ប៉ា លោកគ្រូ អ្នកប្រុសខ្ញុំបានក្ដីសុខ ! សូមឲ្យបងប្អូនខ្ញុំ មិត្តខ្ញុំ សត្រូវរបស់ខ្ញុំបានក្ដីសុខ ! សូមឲ្យគូអនាគតខ្ញុំ ប្ដីខ្ញុំ ប្រពន្ធខ្ញុំបានក្ដីសុខ !

សូម​ឲ្យ​សត្វ​ជើង​ច្រើន សត្វ​ជើង​បួន សត្វ​ជើង​ពី​បាន​ក្ដី​សុខ ! សូម​ឲ្យ​អ្នក​ដែល​ស្អប់ខ្ពើម​ខ្ញុំ​បាន​សេចក្ដីសុខ ! សូម​ឲ្យ​អ្នក​នៅ​ជុំវិញ​ខ្ញុំ​បាន​សេចក្ដីសុខ សេចក្តីចម្រើន​តរៀង​ទៅ ។

កិរិយា​មិន​ធ្វើ​នូវ​បាប​ទាំងពួង​, កិរិយា​បំពេញ​កុសល​, កិរិយា​ធ្វើ​ចិត្ត​របស់​ខ្លួន​ឱ្យ​ផូរផង់ ទាំងនេះ​ជា​ពាក្យ​ប្រៀនប្រដៅ​នៃ​សាសនាព្រះពុទ្ធ​ទាំងឡាយ ៕ 

សុខនិងទុក្ខ

កូន​ជាទី​ស្រឡាញ់! មនុស្ស​យើង​គ្រប់​គ្នា​មិន​ត្រូវ​ការ​ទុក្ខ ត្រូវការ​តែ​សុខ​ប៉ុណ្ណោះ​ប៉ុន្តែ​ព្រោះ​សត្វ​លោក​ត្រូវ​ការ​សុខ ជាប់​ជំពាក់​នឹង​សុខ ទើប​មិន​រួច​ពី​ទុក្ខ។

សុខ​និង​ទុក្ខ​ប្រៀប​ដូច​សត្វ​ពស់​មួយ ខាង​ក្បាល​វា​មាន​ពិស ចូល​ទៅ​ជិត វា​នឹង​ខាំ បើ​ចាប់​កន្ទុយ​វា​ពិត​ជា​ស្រួល​ដៃ​ណាស់ តែ​បើ​មិន​ប្រញាប់​លែង​ទេ វា​នឹង​បែរក្បាល​មក​ខាំ​បាន​ដូច​គ្នា ព្រោះ​ទាំង​ក្បាល​ទាំង​កន្ទុយ​វា​នៅ​ក្នុង​តួពស់​តែ​មួយ​ជា​មួយ​គ្នា។

សេចក្តី​ទុក្ខ​ដូច​ជា​ក្បាល​ពស់ ឯ​សេចក្តី​សុខ​ដូច​ជា​កន្ទុយ​ពស់ ។ សប្បាយ​ចិត្ត​ជា​សុខ ថ្នាំង​ថ្នាក់​ចិត្ត​ជាទុក្ខ​រមែង​កើត​អំពី​ម៉ែ​ឪ​ជា​មួយ​គ្នា គឺ​អវិជ្ជា​និងតណ្ហា​នោះ​ឯង។

ដូច្នេះ​ហើយ​បាន​ជា​ពេល​ខ្លះ​មាន​នូវ​សេចក្តី​សុខ​ហើយ ចិត្ត​ក៏​នៅ​មិន​សប្បាយ​មិន​ស្ងប់ ទាំង​ដែល​បាន​នូវ​របស់​ដែល​ពេញ​ចិត្ត​ផង ដូច​ជា​បាន​លាភ បាន​យស​ជាដើម ។ បាន​មក​ហើយ​សប្បាយ​ចិត្ត​ក៏​ពិត​មែន តែ​វា​ក៏​នៅ​មិន​ស្ងប់​ពិត​ៗ​ព្រោះ​នៅ​ភ័យ​ខ្លាច​ពី​ការ​បាត់​បង់។

ការ​ភ័យ​ខ្លាច​ជា​មូល​ហេតុ​មិន​ឲ្យ​មាន​នូវ​សេចក្តី​ស្ងប់។ ពេល​ខ្លះ​ត្រូវ​វិនាស​ទៅ​ពិត​ៗ ក៏​រឹង​រឹត​តែ​ជា​ទុក្ខ​ក្រៃ​លែង ។ នេះ​សម្តែង​ឲ្យ​ឃើញ​ថា​សុខ​ពិត​មែន តែ​មាន​ទុក្ខ​ច្រឡូក​ច្រឡំ​ជា​មួយ​ផង​ហៅ​ថា សាមិស​សុខ គឺ​ជា​សុខ​ដូច​ចាប់​ពស់​ត្រង់​កន្ទុយ​ឬ​ដូច​ត្រី​ចាប់​នុយ​នឹង​ផ្លែ​សន្ទូច។

ពាក្យ​ពេចន៍​ម៉ែ​ឪ

វិសាខបូជា

​វិសាខបូជា គឺជា​បុណ្យ​ដ៏​ធំ​មួយ ក្នុង​ព្រះពុទ្ធសាសនា ដែល​ប្រទេស​កម្ពុជា បាន​ចាត់ទុកជា​បុណ្យជាតិ​។ ជាងនេះទៀត ប្រទេស​ជិត​២០០ ដែលជា​សមាជិក​នៃ​អង្គការសហប្រជាជាតិ បានអនុម័ត​និង​ទទួលស្គាល់ វិសាខបូជា ជា​បុណ្យ​អន្តរជាតិ កាលពី​ឆ្នាំ​១៩៩៩ ។

​ការ​ប្រារព្ធ​ពិធីបុណ្យ​វិសាខបូជា គឺ​ដើម្បី​រម្លឹក​ដល់​ព្រឹត្តិការណ៍​ដ៏​ពិសេស​ចំនួន​៣ ដែល​ទាក់ទង​នឹង​ព្រះ​ស​មា្ម​សម្ពុទ្ធ​។

ព្រឹត្តិការណ៍​ទាំងនោះ គឺ

• ការ​ប្រសូត
• ការ​ត្រាស់ដឹង
• ​ការចូល​និព្វាន​។​

​ព្រះពុទ្ធ មាន​ព្រះនាម​ដើម​ថា សិទ្ធត្ថ (​អាន​ថា សិត​-​ធ័​ត​) ដែលជា​ព្រះរាជ​បុត្រា​របស់​ព្រះ​នាង សិរិ​មហាមាយា និង​ព្រះបាទ សុទ្ធោទនៈ​។ ព្រះអង្គ ត្រូវបាន​គេ​ហៅ​ព្រះនាម​ជាច្រើន​ទៀត ដូចជា ព្រះសម្មាសម្ពុទ្ធ​, ព្រះសមណគោតម​, ព្រះ​ជិនស្រី​, ព្រះ​សក្យមុនី​, ព្រះ​បរមគ្រូ​, ព្រះ​សាស្តា ជាដើម​។​

• ​ព្រះអង្គ ទ្រង់​ប្រសូត នៅ​ថ្ងៃ​សុក្រ ពេញបូណ៌មី ខែវិសាខ ឆ្នាំច មុន​គ្រិស្តសករាជ​ចំនួន ៦២៣ ឆ្នាំ​។ នៅពេល​មាន​ព្រះជន្ម ២៩​ព្រះវស្សា ព្រះ​សិទ្ធត្ថ បាន​យាង​ទៅ​សាង​ផ្នួស​។
• ព្រះអង្គទ្រង់ត្រាស់ដឹង ក្រោយពី​ក្លាយខ្លួនជា​អ្នកបួស​អស់​រយៈពេល ៦​ឆ្នាំ ព្រះអង្គ​ក៏បាន​ត្រាស់ដឹង កា្ល​យ​ជា​ព្រះពុទ្ធ នៅ​ថ្ងៃ​ពុធ ពេញបូណ៌មី ខែវិសាខ ឆ្នាំរកា នា​វេលា​ទៀបភ្លឺ​។
• ព្រះ​បរមគ្រូ​នៃ​យើង ទ្រង់​ចូល​បរិនិព្វាន នៅ​ថ្ងៃ​អង្គារ ពេញបូណ៌មី ខែវិសាខ ឆ្នាំម្សាញ់ នៅពេលដែល​ព្រះអង្គ​មាន​ព្រះជន្ម ៨០ ព្រះវស្សា​។ រហូតមកដល់​ពេលនេះ ព្រះ​សក្យមុនី បាន​រលត់​សង្ខារ​អស់​រយៈពេល ២៥៦១​ឆ្នាំ​ហើយ​។

​យើង​សង្កេតឃើញថា ព្រះ​សាស្តា ទ្រង់​ប្រសូត ត្រាស់ដឹង និង​បរិនិព្វាន ក្នុង​ថ្ងៃ​១៥​កើត ពេញបូណ៌មី ខែវិសាខ ដូចគ្នា គឺ​ខុស​តែ​ឆ្នាំ​ប៉ុណ្ណោះ​។ ដូច្នេះ បុណ្យ​វិសាខបូជា គឺ​តំណាង​ឲ្យ «​ថ្ងៃ​ទាំងបី​» នេះ​ឯ​ង៕

ពិធីបុណ្យមាឃបូជា

មាឃបូជា គឺជាពិធីបុណ្យមួយដែល ពុទ្ធសាសនិកជនគ្រប់ប្រទេស អ្នកកាន់ព្រះពុទ្ធសាសនា តែងប្រារព្ធធ្វើជារៀងរាល់ឆ្នាំ មិនដែលខកខាន។ ពិធីបុណ្យនេះប្រារព្ធឡើងជារៀងរាល់ថ្ងៃ១៥កើត ខែមាឃ ដើម្បីរំឭកទៅដល់ព្រឹត្តិការណ៍ដ៏សំខាន់ ២ ចំណុចដែលបានកើតឡើង នៅក្នុងពេលដែលព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់ ទ្រង់ព្រះធរមាននៅឡើយ។ ព្រឹត្តិការណ៍សំខាន់ទី១ គឺពេលដែលព្រះអង្គទ្រង់ប្រជុំព្រះភិក្ខុសង្ឃចំនួន ១២៥០អង្គ ជាការប្រជុំលើកដំបូង ដើម្បីប្រកាសនូវគោលការណ៍មូលដ្ឋាននៃសាសនា ដែលហៅថា ឱវាទបាតិមោក្ខ។

ខ្លឹមសារសង្ខេបនៃឱវាទ បាតិមោក្ខនោះមាន ៣គាថាគឺ៖

គាថាទី១ ទ្រង់សម្តែងថាៈ កិរិយាមិនធ្វើនូវបាបទាំងពួង កិរិយាបំពេញកុសល កិរិយាធ្វើចិត្តរបស់ខ្លួនឲ្យផូរផង់ ទាំងនេះជាពាក្យប្រដៅរបស់ព្រះពុទ្ធទាំងឡាយ។

គាថាទី២ ទ្រង់សម្តែងថាៈ អំណត់គឺសេចក្តីអត់ធន់ជាតបធម៌ដ៏ឧត្តម ព្រះពុទ្ធទាំងឡាយទ្រង់ត្រាស់ថា ព្រះនិព្វានជាគុណជាតដ៏ឧត្តម អ្នកបួសដែលបៀតបៀនសត្វដទៃ សម្លាប់សត្វដទៃ មិនមែនជាបព្វជិត មិនមែនជាសមណៈឡើយ។

គាថាទី៣ ទ្រង់សម្តែងថាៈ កិរិយាមិនតិះដៀលអ្នកដទៃ១ កិរិយាមិនបៀតបៀនអ្នកដទៃ១ កិរិយាសង្រួមក្នុងព្រះបាតិមោក្ខ១ ភាវៈដឹងប្រមាណក្នុងភត្តាហារ១ ទីដេក និងទីអង្គុយដ៏ស្ងាត់១ កិរិយាបំពេញព្យាយាមក្នុងអធិចិត្ត១ ទាំងនេះជាពាក្យប្រដៅនៃព្រះពុទ្ធទាំងឡាយ។

ក្នុងអង្គប្រជុំនេះ ព្រះអង្គក៏ទ្រង់រៀបចំតែងតាំង អគ្គសាវ័កឆ្វេងស្តាំរបស់ព្រះអង្គផងគឺ៖ ព្រះសារីបុត្រ ដែលជាកំពូលលើសអស់ភិក្ខុទាំងឡាយ ផ្នែកខាងបញ្ញាត្រូវបានតែងតាំងជាអគ្គ-សាវ័កទី១ ឬ អគ្គសាវ័កស្តាំ ចំណែកតំណែងជាអគ្គសាវ័កទី២ ឬអគ្គសាវ័កឆ្វេង បានទៅលើព្រះមហាមោគ្គល្លាន ដែលជាកំពូលលើសអស់ ភិក្ខុទាំងឡាយផ្នែកខាងឫទ្ធិ ។

អង្គសន្និបាតនេះមានលក្ខណៈពិសេស ប្រកបដោយហេតុ ៤យ៉ាង ទើបមានឈ្មោះថា ចតុរង្គសន្និបាត។ ហេតុទាំង ៤យ៉ាងនោះគឺ ៖

ទី១. ថ្ងៃនោះចំថ្ងៃពេញបូណ៌មីខែមាឃ

ទី២. ភិក្ខុសង្ឃចំនួន ១២៥០អង្គ ដែលមកប្រជុំគ្នានោះ ឥតមានអ្នកណានិមន្តទុកមុនមកទេ គឺនិមន្តដោយអង្គឯងតែម្តង

ទី៣. ភិក្ខុសង្ឃទាំង ១២៥០អង្គនោះ សុទ្ធតែជាឯហិភិក្ខុ គឺព្រះពុទ្ធទ្រង់បំបួសផ្ទាល់ទាំងអស់

និងទី៤. ភិក្ខុសង្ឃទាំង ១២៥០អង្គនោះ សុទ្ធតែជាព្រះអរហន្ត ដែលបានសម្រេចអភិញ្ញា ៦ទាំងអស់។

អង្គសន្និបាតនេះកើតមានឡើង ក្រោយពីព្រះពុទ្ធអង្គទ្រង់បានត្រាស់ដឹងរយៈពេល ៩ ខែគត់។

ព្រឹត្តិការណ៍ទី២នៃពិធីបុណ្យមាឃបូជា គឺដើម្បីរំឭកដល់ព្រឹត្តិការណ៍ដែលព្រះពុទ្ធអង្គទ្រង់ប្រកាសដាក់ព្រះជន្មាយុសង្ខារនៅចំពោះមុខមារ។ ព្រឹត្តិការណ៍នេះកើតឡើងក្រោយពេល ដែលព្រះពុទ្ធអង្គទ្រង់គង់ចាំវស្សាទី៤៥ ដែលជាវស្សាចុងក្រោយ ដោយក្នុងកាលនោះ ស្តេចមារ បានចូលគាល់ព្រះអង្គហើយ ក៏អារាធនាដើម្បីឲ្យព្រះអង្គទ្រង់ចូលបរិនិព្វាន។ ពេលនោះព្រះអង្គទ្រង់ប្រកាសចំពោះមុខមារថា “ ម្នាលមារមានចិត្តបាប ចូរអ្នកមានសេចក្តីខ្វល់ខ្វាយតិចចុះ ការបរិនិព្វានរបស់តថាគត មិនយូរប៉ុន្មានទេ កន្លង ៣ខែ អំពីថ្ងៃនេះទៅ តថាគតនឹងបរិនិព្វានហើយ”។ ការប្រកាសដាក់ព្រះជន្មាយុសង្ខារនេះ បានធ្វើឲ្យភិក្ខុសង្ឃ និងបរិស័ទទាំងឡាយមានសេចក្តីតក់ស្លុតជាខ្លាំង ដោយដឹងថា ព្រះពុទ្ធជាបរមគ្រូ នឹងត្រូវយាងចូលបរិនិព្វាន ក្នុងពេលដ៏ឆាប់ខាងមុខ។ ការប្រកាសនេះកើតមានឡើងនៅថ្ងៃ ១៥កើត ខែមាឃ ឆ្នាំម្សាញ់ មុនព្រះអង្គបរិនិព្វាន ៣ខែ។

អាស្រ័យព្រឹត្តិការណ៍សំខាន់ទាំង២ ខាងលើនេះហើយ ដែលពុទ្ធសាសនិកជនគ្រប់ប្រទេសអ្នកកាន់ព្រះពុទ្ធសាសនា តែងប្រារព្ធពិធីបុណ្យមាឃបូជាជារៀងរាល់ថ្ងៃ ១៥កើត ខែមាឃ ដើម្បីសម្តែងនូវសេចក្តីដឹងគុណ របស់ខ្លួនចំពោះព្រះអង្គ ដោយការបូជាគ្រឿងសក្ការៈ ផ្សេងៗ សូត្រធម៌ សមាទានសីល ស្តាប់ធម៌ទៅតាមសទ្ធាជ្រះថ្លារៀងៗខ្លួន។

កម្មវិធីបុណ្យមាឃបូជា ក៏ដូចជាពិសាខបូជាដែរ គេតែងប្រារព្ធឡើងចាប់ពីពេលល្ងាចតទៅ ដោយតម្រូវទៅតាមព្រឹត្តិការណ៍ដែលកើតមានឡើងនៅពេលល្ងាចផង តម្រូវទៅតាមពេលវេលាដែលមនុស្សម្នាទាំងឡាយសម្រាកពីការងារផ្សេងៗផង ហើយស្ថិតក្រោមពន្លឺព្រះច័ន្ទពេញវង់ស្អាតល្អផង។ គ្រឿងសក្ការៈបូជាសំខាន់ៗ នៅក្នុងកម្មវិធីបុណ្យនេះមានដូចជា ទៀន ធូប ផ្កាភ្ញី ផ្កាកម្រង គ្រឿងក្រអូបផ្សេងៗ ទៅតាមលទ្ធភាព និងសេចក្តីជ្រះថ្លា។

ដោយឡែក នៅក្នុងវត្តអារាមវិញ ព្រះសង្ឃ និងអារាមិកជនទាំងអស់នាំគ្នារៀបចំសម្អាតវត្ត និងរៀបចំគ្រឿងសក្ការៈផ្សេងៗ តាក់តែងភ្លើង ក្បូរក្បាច់រចនាទៅតាម ទំនៀមទម្លាប់របស់វត្តនីមួយៗ។ ជាការកត់សម្គាល់ នៅក្នុងប្រទេសកម្ពុជាយើង កម្មវិធីបុណ្យមាឃបូជា ពីវត្តមួយទៅវត្តមួយមិនដូចគ្នាទាំងស្រុងនោះទេ ប្លែកគ្នាខ្លះទៅតាមតំបន់ ស្រុកទេសរៀងៗខ្លួន តែមានអត្ថន័យរួមតែមួយគឺ ដើម្បីសម្តែងនូវការដឹងគុណដល់ព្រះពុទ្ធជាម្ចាស់ ដែលជាបរមគ្រូ។ ការប្រព្រឹត្តទៅនៃកម្មវិធីបុណ្យមាឃបូជា ជាទូទៅរួមមាន ការដង្ហែគ្រឿងសក្ការៈបូជាប្រទក្សិណបូជនីយដ្ឋាននានាមានព្រះវិហារជាដើម បន្ទាប់មកវេរគ្រឿងសក្ការៈទាំងនោះថ្វាយចំពោះព្រះរតនត្រ័យ នមស្ការ សមាទានសីល ហើយព្រះសង្ឃ ឬ អាចារ្យដឹកនាំប្រកាសមាឃ- បូជា និងសម្តែងព្រះធម៌ទេសនាអំពីពុទ្ធប្រវត្តិ និងប្រវត្តិមាឃបូជាតទៅ។ វត្តខ្លះ ព្រះសង្ឃ និងពុទ្ធបរិស័ទនាំគ្នាសូត្រធម៌ ឬស្មូតអំពីពុទ្ធប្រវត្តិរហូតទល់ភ្លឺ វត្តខ្លះទៀតសម្តែងពុទ្ធប្រវត្តិទៅតាមក័ណ្ឌនីមួយៗ ឆ្លាស់គ្នានឹងសំឡេងស្មូតទល់ភ្លឺ។ តែវត្តខ្លះប្រារព្ធកម្មវិធីត្រឹមម៉ោង ១០ ឬ ១១យប់ក៏បញ្ចប់ទៅ អាស្រ័យទៅតាមលទ្ធភាព និងសេចក្តីជ្រះថ្លា។

ខ្លឹមសារសំខាន់ដែលយើងត្រូវសិក្សា ពីកម្មវិធីបុណ្យមាឃបូជា គឺនៅត្រង់ការយកឱវាទរបស់ ព្រះអង្គមកគោរពប្រតិបត្តិ រឹតចំណងសាមគ្គី រួមរស់ដោយសុខសន្តិភាព ក្នុងនាមជាពុទ្ធសាសនិកជន និងមនុស្សជាតិទូទៅ ហើយបង្កើតបាននូវពិភពលោកមួយ ដែលប្រាសចាកការបៀតបៀនគ្នា សម្លឹងមើលគ្នាដោយទឹកចិត្តមេត្រី ស្រឡាញ់រាប់អានគ្នាជារៀងរហូត។

នេះជាពិធីបុណ្យនៃ ព្រះពុទ្ធសាសនាដ៏សំខាន់មួយ ដែលដូនតាខ្មែរបានគោរពនិងរក្សាមករហូតដល់សព្វថ្ងៃ។ ពិធីនេះបានក្លាយជាទំនៀម ប្រពៃណីរបស់ខ្មែរទៅហើយ។ ការរក្សាបាននូវទំនៀមប្រពៃណីនេះ ក៏ឈ្មោះថា រក្សានូវអត្តសញ្ញាណរបស់ខ្មែរ ដែលធ្វើឲ្យវប្បធម៌ខ្មែរនៅតែបន្ត រស់រានមានជីវិត។

 

គុណប្រយោជន៍នៃព្រៃឈើ

ព្រៃឈើមានគុណប្រយោជន៍ជាច្រើនចំពោះជីវិតមនុស្សដូចជា៖

• ផ្តល់អាកាសធាតុត្រជាក់ខ្យល់បរិសុទ្ធទាក់ទាញទឹកភ្លៀង
• ជាជម្រកសត្វព្រៃ ជាជម្រកមច្ឆាជាតិសម្រាប់ពង
• ផ្តល់ការងារដល់មនុស្ស
• ផ្តល់ឈើសំណង និងធ្វើគ្រឿងប្រដាប់ផ្សេងៗ
• ផ្តល់ជីជាតិដល់កសិកម្ម
• ផ្តល់ផលបម្រើឧស្សាហកម្ម
• ទាក់ទាញទេសចរណ៍(ជាតំបន់រម្យនីយដ្ឋានដ៏សំខាន់)
• ការពារការហូរច្រោះដី ជារបាំងខ្យល់ព្យុះ ទប់ទឹកជំនន់
• ស្របយកឧស្ម័នកាបូនិច បញ្ចេញអុកស៊ីសែនសម្រាប់ទ្រទ្រង់ដំណកដង្ហើមនៃជីវិតមនុស្ស និងសត្វ
• ជារនាំង ឬរបងការពារប្រទេស
• ផ្តល់ចំណីអាហារ និងឱសថព្យាបាលរោគដល់មនុស្ស ។